Wiktoria Płatowa, Kryształowa Pułapka

Współczesna rosyjska literatura kryminalna aż roi się od znakomitych autorek. W Polsce do najpopularniejszych należą Aleksandra Marinina, Tatjana Poljakowa i Daria Doncowa. W ostatnich latach pojawiły się również tłumaczenia dwóch innych autorek, Poliny Daszkowej i Wiktorii Płatowej. Czytałam „Rytuał ostatniej nocy” Płatowej i choć było tam parę akcentów komediowych, nie byłam specjalnie zachwycona, ale widząc kolejną książkę tej autorki na półce bibliotecznej, postanowiłam dać pani Płatowej jeszcze jedną szansę. ;)

Bohaterką „Kryształowej pułapki” jest Olga, która wraz z mężem i swoją najlepszą przyjaciółką, a zarazem macochą, spędza wczasy zimowe w eleganckim kurorcie na Kaukazie. Za kilka dni ma do nich dołączyć jej ojciec, wpływowy oligarcha, pracodawca jej męża. W trakcie zjazdu z oddalonego stoku Olga wpada do zamaskowanej jaskini, gdzie znajduje siedem lodowych rzeźb wykonanych z ludzkich zwłok. Nikt nie wierzy w jej relację, zwłaszcza, że poszukiwania tego miejsca nie dają rezultatów. Krótko potem w pokoju hotelowym zostaje znalezione ciało jej ojca, a główną podejrzaną staje się właśnie Olga po głośnej awanturze ze zmarłym…

Historia, którą wymyśliła pisarka niosła ze sobą wiele możliwości wręcz wymarzonych dla autora kryminałów, ale nie wykorzystano ich potencjału. Płatowa eksploatuje jeden wątek nadmiernie, ciągle i ciągle daje czytelnikowi do zrozumienia, co się naprawdę dzieje w otoczeniu Olgi. Agatha Christie w jednej ze swoich powieści przedstawiała podobny przypadek, z tym, że nie muszę dodawać, że Płatowa nie dorasta mistrzyni do pięt w prowadzeniu podobnej historii. Nie chcę za dużo zdradzić, żeby nie odbierać potencjalnym czytelnikom radości czytania, aczkolwiek wydawca zdradził i tak zbyt dużo w opisie na okładce. Morderstwo ojca Olgi ma miejsce mniej więcej w 2/3 objętości książki, tak więc tę informację można było zataić przed potencjalnym czytelnikiem…

Jedyny wątek, który mnie poruszył w tej opowieści, to historia Pała Pałycza Zwiagincewa, zapuszczonego alkoholika, emerytowanego kapitana milicji, który rezyduje w ośrodku narciarskim jako ochroniarz i musi się zmierzyć z realnym wyzwaniem oraz udowodnić, że jego zdolność kojarzenia faktów i prowadzenia śledztwa nie uległy zanikowi. Na pierwszy rzut oka sprawia on wrażenie ograniczonego człowieka. Jak się jednak okazuje jego obecny stan to wynik tragedii rodzinnej i kompletnego rozpadu rodziny po śmierci jedynego syna. Jego skrywana rozpacz i wzruszająca pamięć o synu naprawdę budzą emocje.

Z książki możemy się paru interesujących rzeczy dowiedzieć o stylu życia rosyjskich nowobogackich, ale wiele innych książek też „dotykało” tej materii, sądzę więc, że w Polsce mamy generalnie dobre rozeznanie w temacie. :) Gdyby jednak ktoś pozostawał w nieświadomości, to powiem jedynie, że w tym środowisku wierność małżeńska uchodzi za coś skrajnie nienaturalnego, a małżonka młodego, przystojnego faceta jest niemal zmuszana do flirtów. :)

Nie czułam specjalnego zadowolenia podczas czytania tej książki, gdyż przez prawie całą lekturę kołatał mi się w głowie jeden komentarz: „za dużo słów”. Mimo solidnej objętości książki, zakończenie sprawia wrażenie pisanego w dużym pośpiechu i jest ono moim zdaniem mocno niedopracowane.

 Nie wiem, czy ukażą się inne książki Wiktorii Płatowej na polskim rynku, ale ja już chyba nie będę nimi zainteresowana.

Wiktoria Płatowa (ur. 1965) – pseudonim literacki Wiktorii Jewgieniewny Sołomatinej, pisarki z Sankt Petersburga. Na początku lat 90-tych ukończyła wydział pisania scenariuszy Państwowego Instytutu Filmowego, jednak z powodu kryzysu rodzimej kinematografii jej zawód okazał się mało przydatny. Przyjaciele namówili ją do napisania powieści kryminalnej i poszukania wydawcy. Tak rozpoczęła się jej kariera pisarska. Płatowa zyskała uznanie w Rosji i w kilku krajach europejskich.

Źródło zdjęcia: http://days.peoples.ru/0111/born.html 

Moja ocena: 3 / 6

Autor: Kryształowa pułapka

Tytuł oryginalny: Хрустальная ловушка

Wydawnictwo: Videograf II

Seria: Z kobrą

Tłumacz: Danuta Blank

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 384

2 kwietnia - Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci

Przed chwilą się zorientowałam, że dziś przypada obchodzony od 1967 r. Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci! Termin święta został wybrany nieprzypadkowo. 2 kwietnia przypada bowiem rocznica urodzin Hansa Christiana Andersena, duńskiego baśniopisarza, którego utwory znamy chyba wszyscy, i starsi, i młodsi.

Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci został ustanowiony w celu promowania pięknej literatury i grafiki dla młodego czytelnika. Organizatorem obchodów jest IBBY , a co roku inny kraj jest gospodarzem uroczystości. W tym roku jest nim Meksyk, plakat projektował Juan Genovius, a autorem motta „Once upon a time, that was a story that the whole word told” jest Francisco Hinojosa. Polska była gospodarzem tych uroczystości w 1979 r.

Każda inicjatywa zachęcająca do czytania od młodych lat jest warta promowania. Powstaje również pytanie, czy możliwe jest stworzenie kanonu książek, które warte są uwagi młodego czytelnika, zwłaszcza w czasach, gdy ilość nowości jest ogromna.

Polską inicjatywą, która niedawno świętowała 10-lecie istnienia jest akcja "Cała Polska czyta dzieciom". Możemy być dumni z tego przedsięwzięcia, gdyż - jak mi się wydaje - podniosła ona poziom świadomości rodziców o wadze głośnego czytania dla rozwoju dziecka.

Mój synek jest jeszcze w wieku, gdy trudno skupić uwagę na czytaniu, bardzo mnie jednak cieszy fakt, że lubi przeglądać książeczki i wpatrywać się w obrazki (podczas krótkich przerw między zabawami ruchowymi :)). Mam nadzieję, że to efekt obserwacji Rodziców. ;) 

Cieszę się, że taki dzień istnieje w kalendarzu kulturalnym. Może niedługo nasz kraj zdecyduje się ponownie być gospodarzem tych uroczystości?

    

Impresje białoruskie cz. 1

W kilku miejscach w blogosferze (między innymi tu) wspomniałam o swoim turystycznym wypadzie na Białoruś kilka lat temu. Ten kraj, tak bliski nam geograficznie i historycznie, jest tak naprawdę ziemią nieznaną. O ile rzesze rodaków odwiedzają Kresy położone obecnie w obrębie państwa ukraińskiego czy litewskiego, o tyle na Białoruś zapuszcza się stosunkowo niewielu Polaków.

Grodno, choć obok Lwowa i Wilna, było jednym z trzech największych miast tych ziem, praktycznie nie istnieje w świadomości przeciętnego Polaka, a tymczasem było to miasto, w którym Eliza Orzeszkowa (1841 - 1910) spędziła większość swojego życia i do dziś spoczywa na tamtejszym cmentarzu.

Zrekonstruowany dom Elizy Orzeszkowej w Grodnie, obecnie biblioteka

Zrekonstruowany gabinet, miejsce pracy twórczej Elizy Orzeszkowej

Grodzieński cmentarz

Nagrobek Elizy Orzeszkowej i jej drugiego męża Stanisława Nahorskiego

Pomnik Elizy Orzeszkowej w Grodnie

Polska pisarka jest również patronką jednej z głównych ulic Grodna

Kilka kilometrów za Grodnem można odnaleźć uwiecznione w "Nad Niemnem" Bohatyrowicze, grób Jana i Cecylii i... oczywiście przepiękny, niewzruszony Niemen, który wije się leniwie poprzez pagórki, lasy i łąki jakby zapraszając do chwili relaksu i zadumy. :)

Drogowskaz na Bohatyrowicze

 

Grób Jana i Cecylii, którym opiekują się tutejsi mieszkańcy

Niemen w Bohatyrowiczach

Bardzo się cieszę, że mogłam zobaczyć te ziemie i uwiecznić je na zdjęciach. Postaram się w niedługim czasie pokazać Wam inne miejsca i pamiątki związane z polską literaturą i historią, które odwiedziłam podczas tamtego wyjazdu. Żałuję, że czas wizyty był ograniczony, bo bogactwo miejsc, które noszą ślady polskości jest wręcz obezwładniające.