Jackie Todd, Nasze piękne dni i kochane psy w Andaluzji

Książkę Jackie Todd kupiłam przypadkowo, zapewne z uwagi na korzystną cenę. Przeleżała ona jednak w mojej biblioteczce ładnych parę lat, zanim ostatecznie się z nią zapoznałam w chwili, gdy potrzebowałam lżejszej lektury. :)

Te bezpretensjonalne wspomnienia opowiadają o dwojgu uznanych londyńskich architektach, którzy prowadzą tryb życia charakterystyczny dla ludzi sukcesu w wielkiej metropolii i nie mają czasu na smakowanie życia, lecz marnotrawią go na pracę i zbyt szybką konsumpcję. Ich wymarzonym miejscem do życia stała się Andaluzja, gdzie ulokowali swój wymarzony dom. Najpierw przyjeżdżali tam na wakacje, po kupieniu domu spędzali tam każdą wolną chwilę, aż pewnego dnia dojrzeli do decyzji o rzuceniu londyńskiego życia i przeniesieniu się na południe Hiszpanii na stałe.

Poznają ludzi, kupują kolejne domy, które zarabiają na siebie dzięki Europejczykom spragnionym wakacyjnego słońca i piękna andaluzyjskiego krajobrazu. Jackie wraz z mężem odnaleźli sens życia nie tylko dzięki miejscu, w którym się osiedlili i ludziom, których spotkali, lecz również dzięki zwierzętom, które przygarnęli. Zasłynęli bowiem w okolicy dzięki przyjmowaniu pod swój dach psów i kotów, które zostały porzucone. W rezultacie, na ich hacjendzie znajdowało się pod koniec opowieści kilkanaście zwierząt, a wielokrotnie więcej przewinęło się przez ich dom, który służył zwierzakom za tymczasowe schronienie zanim odnalazły swoje miejsce na ziemi.

Autorka pisze z zachwytem o swoim nowym życiu, chwali ludzi, sławi andaluzyjską przyrodę. Widać, że ta zmiana wyszła parze londyńczyków na dobre. Mnie nieco irytowała ledwo dostrzegalna nuta protekcjonalności wobec Andaluzyjczyków i ich nieznajomości zdobyczy cywilizacji, ale to tylko szczegół, gdyż książkę czyta się dobrze.  Można tylko westchnąć i pomarzyć o hiszpańskim dolce vita, zwłaszcza, gdy za oknem wiosenne deszcze... 

Autor: Jackie Todd

Tytuł oryginalny: Dog days in Andalucia tails from Spain

Wydawnictwo: Amber

Tłumacz: Agata Kowalczyk

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 280

Ann Cleeves, Biel nocy

Jimmy Perez, melancholijny szetlandzki detektyw powraca. Po nader udanym, choć niezbyt intensywnym od strony intrygi kryminalnej, spotkaniu w „Czerni kruka" , tym razem sięgnęłam po „Biel nocy”, drugą część cyklu szetlandzkiego autorstwa Ann Cleeves.

Spotykamy się z Jimmym kilka miesięcy po wydarzeniach opisanych w poprzedniej części, gdy nad Szetlandami trwają białe noce. Jest to pora szczególnie męcząca i nowi przybysze są często życiem w tych warunkach zmęczeni i zestresowani. Jimmy spotyka się z Fran, samotną matką poznaną przez czytelników w „Czerni kruka”, licząc na stworzenie poważniejszego związku. Podczas wystawy prac plastycznych Fran oraz uznanej miejscowej artystki Belli Sinclair dochodzi do konsternującego wydarzenia. Jeden z oglądających wpada w stan bliski histerii, a potem znika. Krótko po tym goście wystawy, których wyjątkowo mało pojawiło się na tym wydarzeniu, zaczynają opuszczać galerię. Następnego dnia, w pobliskiej szopie zostają odnalezione zwłoki dziwnie zachowującego się gościa wczorajszej wystawy. Okazuje się, że nie było to samobójstwo, lecz morderstwo. Nieznane jest nazwisko ofiary i powód, dla którego zjawił się na Szetlandach. Jimmy Perez rozpoczyna się śledztwo i coraz więcej wskazuje na to, że przyczyny zbrodni leżą w przeszłości…

Nastrój, który tak mnie zaczarował w „Czerni kruka”, znalazłam również w tej książce. Śmiem jednak twierdzić, że tempo intrygi kryminalnej jest bardzo słabe, momentami niemal zanikające. Może pewnym dowodem na moje twierdzenie niech będzie fakt, że ustalenie personaliów nieboszczyka dokonuje się dopiero w połowie książki. Czynności śledcze nie mogą więc być zbyt nasilone, zwłaszcza gdy uświadomimy sobie, że dokładne badania miejsca zbrodni i czynności techniczne mogą być przeprowadzone dopiero po przybyciu ekipy śledczych z Aberdeen. 

Dość szybko zdajemy sobie sprawę, że popełniona zbrodnia wiąże się ściśle z przeszłością, a dokładniej z grupką przyjaciół z małej osady Biddista, gdzie odnaleziono zwłoki. Grupa osób, które mogły tego morderstwa dokonać jest więc bardzo ograniczona, każdy ma swoje tajemnice, a zagadkę morderstwa musi rozwikłać Jimmy polegając na swojej znajomości natury ludzkiej i losów tutejszych mieszkańców. 

Ann Cleeves pięknie oddała nastrój zamkniętej społeczności, niesamowitą atmosferę szetlandzkich wysp podczas „białych nocy”, kiedy wszyscy są zmęczeni tym fenomenem. Choć Jimmy Perez jest dość mało aktywny i melancholia wygrywa z aktywnością śledczego, nadal go lubię, ciekawi mnie, jak rozwinie się jego związek z Fran. Jednak, z tego, co wiem nie wydano w Polsce kolejnych części cyklu szetlandzkiego. Być może brakowało koneserów tej niespiesznej narracji i stopniowo odsłaniającej się tajemnicy. 

Co do akcji stricte kryminalnej, to rzeczywiście nie rzuca ona na kolana i rozwiązanie, choć zaskakujące, to jednak specjalnie mnie nie wzruszyło. Generalnie było mi wszystko jedno, kto jest winien, ja koncentrowałam się na klimatycznym opisie szetlandzkiej codzienności grupki młodzieży z lat sześćdziesiątych i współczesnego obrazu wysp. Nie każdego może to zadowolić, tak więc książka ta przeznaczona jest chyba tylko dla koneserów, którym nie straszne obcowanie z kryminałem, który nim właściwie nie jest. :)

A na zachętę krótki fragment dotyczący szetlandzkich „białych nocy”:

„Perez pomyślał, że o tej porze roku wszyscy lekko wariują. To przez światło, intensywne za dnia i niegasnące w nocy. Słońce nigdy na dobre nie kryło się za horyzontem i nawet o północy dało się czytać na dworze. Po ponurych i czarnych zimach ogarniała ludzi potrzeba gorączkowej, nieustannej aktywności. Jakby chcieli wycisnąć z lata jak najwięcej, nacieszyć się przyrodą i życiem, zanim znów nadejdą ponure dni.” (s. 15)

Ann Cleeves (ur. 1954) - popularna brytyjska autorka kryminałów wydawanych na całym świecie. Jej powieści odsłaniają sekrety zamkniętej społeczności, a każda z postaci jest odrębną zagadką psychologiczną. Oprócz czteroczęściowego cyklu szetlandzkiego jest również autorką kilku innych cykli kryminalnych, spośród których najbardziej popularny jest przeniesiony na ekran telewizyjny cykl o Verze Stanhope. Źródło zdjęcia


Autor: Ann Cleeves
Tytuł oryginalny: White Nights
Wydawnictwo: Amber
Seria: Kryminał z klasą
Tłumacz: Maria Rei
Rok wydania: 2008
Liczba stron: 304

Ann Cleeves, Czerń kruka

Trochę mnie ta książka prześladowała. Jej klimatyczna okładka wpadała mi w oko kilkakrotnie podczas wizyt w księgarniach i bibliotekach i w końcu zwyczajnie musiałam po nią sięgnąć, choć nazwisko autorki nic mi nie mówiło. Zachęciła mnie jednak perspektywa śledztwa na Szetlandach*, mało znanej i tajemniczej krainie, której nie miałam jeszcze okazji poznać.

Akcja książki rozpoczyna się w ostatni wieczór roku, gdy dwie nastolatki – Catherine i Sally - wracając z imprezy postanawiają dla żartu odwiedzić miejscowego dziwaka, Magnusa Taita, który żyje w osamotnieniu, nie kontaktując się praktycznie z mieszkańcami osady. Kilka dni później ciało uduszonej własnym szalikiem Catherine zostaje odnalezione w śniegu w niedalekim sąsiedztwie domu Magnusa. Opis odnalezienia zwłok jest bardzo plastyczny: ciemna postać na śniegu, czerwony szalik, czarne kruki krążące nad ciałem... W lokalnej społeczności narasta atmosfera podejrzliwości i w powszechnej opinii upośledzony samotnik staje się winnym tej zbrodni. Wszyscy przypominają sobie tajemnicę sprzed lat, gdy zaginęła jedenastoletnia dziewczynka, i podejrzanym również był ten człowiek. W takich okolicznościach śledztwo prowadzi inspektor Jimmy Perez, który po wielu latach pracy w szkockiej policji wrócił w rodzinne strony szukać zapomnienia po trudnych przejściach osobistych.

Głównym bohaterem jest właśnie Jimmy Perez, potomek hiszpańskiego rozbitka sprzed wieków, pochodzący z Fair Island położonej jeszcze bardziej na północ od Mainland, największej wyspy Szetlandów, gdzie toczy się akcja „Czerni kruka”. Ten pokiereszowany przez los samotnik wrócił w rodzinne strony, aby zapomnieć o rozpadzie swojej rodziny i odzyskać spokój. Nie chce brać udziału w „wyścigu szczurów”, robić kariery w policji, choć dawniej, w poprzednim życiu bardzo mu na tym zależało… Jego obecna postawa kontrastuje z nastawieniem szefa policjantów przybyłych z Aberdeen, Roya Taylora, który ma na celu jak najszybsze rozwiązanie tej prostej w jego mniemaniu sprawy. Jimmy jednak czuje przez skórę, że rozwiązanie jest bardziej skomplikowane niż mogłoby się wydawać szkockiemu koledze. Jego znajomość lokalnej sytuacji i ludzi będzie pomocna w prowadzeniu dochodzenia i pozwoli wyjaśnić wiele pojawiających się wątpliwości. Postać Jimmy'iego Pereza jest atutem tej książki. Ten bohater da się lubić i ma w sobie pewną tajemnicę, co sprawia, że chcemy się dowiedzieć, jakie były jego dalsze losy, niewątpliwie opisane w kolejnych częściach cyklu.

Konstrukcja fabuły książki przypomina najlepsze wzorce literatury kryminalnej: zamknięta społeczność wzbogacona kilkorgiem przybyszów z zewnątrz, odkrywane powolutku tajemnice, które mają wpływ na zachowanie wielu bohaterów i zmieniają obraz sytuacji, dopracowane i wiarygodne sylwetki psychologiczne pojawiających się postaci, których mnogość jednak nie rozprasza uwagi czytelnika. Autorka prowadzi czytelnika statecznie i spokojnie poprzez życie tej społeczności na szetlandzkiej prowincji. Wydarzenia toczą się niespiesznie, ale trudno, aby było inaczej, skoro na przykład miejscowi policjanci muszą cierpliwie czekać na przyjazd ekipy śledczej ze Szkocji, która jest w stanie zapewnić zabezpieczenie miejsca zbrodni, a sekcja zwłok musi się odbyć w Aberdeen. Wszystkie czynności zajmują więcej czasu niż w metropolii, ludzie nie żyją w szaleńczym tempie, które jest charakterystyczne dla dzisiejszej cywilizacji i jest to stały element życia na wyspach.

Rozwiązanie zagadki morderstwa jest bardzo zaskakujące. Sądzę, ża niewielu czytelników tej książki było w stanie prawidłowo wskazać sprawcę. Jest to jednak rozwiązanie wiarygodne i uzasadnione psychologicznie. W książce tej panuje nastrój pewnej melancholii, zamyślenia, która zapewne nie każdemu będzie odpowiadać. Mnie jednak taka powolna narracja bardzo przypadła do gustu, choć w pewnych momentach miałam wrażenie, że kryminał przekształca się w prozę obyczajową.:) Ann Cleeves dołożyła starań, aby czytelnik uzyskał nieco informacji o realiach życia na wyspach, które na pewno darzy szczerym uczuciem. Sądzę zresztą, że jej cykl kryminalny jest zapewne wykorzystywany w promocji regionu, a jeśli tak nie jest, to czym prędzej powinno się to zmienić. :) Kulminacyjnym momentem książki autorka uczyniła barwny festiwal Up Helly Aa**, który dla lokalnej społeczności jest wielkim świętem, a przygotowania do niego zajmują miejscowym sporo czasu i wymagają dużego wysiłku organizacyjnego.

 


 Nastrojem i konstrukcją fabuły książka ta przypominała mi najlepsze kryminały skandynawskie, które wciągają czytelnika bez reszty i nie pozwalają mu zapomnieć o rozpoczętej lekturze. "Czerń kruka" jest pierwszą z cyklu tzw. „kwartetu szetlandzkiego”, ale o ile się orientuję, w Polsce wyszły tylko dwie części tej serii. Mam nadzieję, że będziemy mieli okazję zapoznać się ze wszystkimi. Ja na pewno sięgnę po drugą z kolei „Biel nocy”. Szetlandy mają w sobie magię i moc przyciągania. :)

 

Ann Cleeves (ur. 1954) – brytyjska autorka kryminałów. W 2006 r. za swoją książkę „Czerń kruka” zdobyła nagrodę Duncan Lawrie Dagger, najhojniejszą w świecie kryminałów. Jest autorką kilku cykli kryminalnych, w tym m. in. wydany w latach 2006-10 „kwartet szetlandzki”, którego pierwszą w kolejności książką była właśnie „Czerń kruka” (Raven Black). Pozostałe części cyklu to: "White Nights" (2008), "Red Bones" (2009) i "Blue Lightning" (2010). Na podstawie cyklu kryminalnego z Verą Stanhope powstał serial telewizyjny „Vera”. Strona internetowa pisarki to: http://www.anncleeves.com/

 

 

Moja ocena: 5 / 6

Autor: Ann Cleeves
Tytuł oryginalny: Raven black
Wydawnictwo: Amber
Seria: Kryminał z klasą
Tłumacz: Sławomir Kędzierski
Rok wydania: 2009
Liczba stron: 296

 

*Szetlandy to najdalej wysunięta na północ grupa stu wysp należących do Wielkiej Brytanii. Mimo położenia na dalekiej północy klimat panujący na Szetlandach jest dość łagodny, określany jako klimat umiarkowany morski. Wyspy są rajem dla ornitologów, którzy mogą obserwować tam ponad milion ptaków, często dość rzadkich gatunków (jak np. maskonury i głuptaki). Można tam spotkać również foki, morświny, a czasem nawet delfiny i wieloryby. Najdawniejsze ślady człowieka na wyspach pochodzą sprzed 5000 lat, dlatego też na wyspach znajduje się kilkaset stanowisk archeologicznych. Szetlandy oferują doskonałe warunki do jazdy rowerem, wędkowania, golfa. Istnieje również możliwość nurkowania i pływania kajakiem.

** Niezwykły festiwal ognia Up Helly Aa odbywa się co roku w styczniu w Lerwick, największym mieście archipelagu Szetlandów. Przygotowania rozpoczynają się od zbudowania galery wikingów oraz uszycia kostiumów, co wymaga długotrwałych przygotowań przed dniem festiwalu. Rozpoczyna się on pochodami mężczyzn w nordyckich strojach. Po zmroku rusza parada z pochodniami, które na koniec są rzucane na statek. Jest to największa atrakcja festiwalu. Podpalenie galery jest punktem kulminacyjnym wieczornego pochodu. Później w mieście odbywają się liczne zabawy. Festiwal ten jest organizowany od 1870 r. i nawiązuje on do najazdów rabunkowych przybyszów ze Skandynawii, których osady powstały na Szetlandach ponad 1000 lat temu.Źródło informacji