środa, 22 czerwca 2011

Henning Mankell, Niespokojny człowiek



Długo się zastanawiałam, czy w ogóle pisać o swoich wrażeniach z lektury tej książki. Recenzja tej książki ukazała się na wielu blogach. Mankell ma wielu fanów, tymczasem do mnie niespecjalnie przemawiała intryga kryminalna w przeczytanych książkach jego autorstwa, aczkolwiek doceniam klasę i poziom pisarstwa. W miarę lektury wątek kryminalny mi się jakoś rozmazywał na korzyść analizy psychologicznej Wallandera i tła społeczno-obyczajowego współczesnej Szwecji. Dlatego też, nie przeczytałam wszystkich kryminałów z komisarzem Wallanderem, ale po ten ostatni sięgnęłam. No i po głębokim namyśle postanowiłam się podzielić wrażeniami z lektury.

„Niespokojny człowiek” to – według zapowiedzi z okładki - kryminał polityczno-szpiegowski oparty na wydarzeniach z czasów schyłku zimnej wojny. Zarazem jest to poruszająca opowieść o starzeniu się Kurta Wallandera – to ostatnia książka z jego udziałem. Komisarz Wallander kończy 55 lat, przenosi się pod Ystad i sprawia sobie psa, o czym zawsze marzył. Lata płyną, komisarz starzeje się, cierpi na samotność i skłonny jest podsumowywać swoje życie. Pewnego dnia dowiaduje się od córki, że będzie dziadkiem. Ojcem dziecka i przyszłym mężem Lindy jest Hans, syn Hakana von Enkego, emerytowanego kapitana szwedzkiej marynarki wojennej.
Na przyjęciu z okazji 75. urodzin Hakana Wallander poznaje historię z 1980 roku, kiedy na szwedzkie wody terytorialne wtargnęła obca łódź podwodna. Okrętu nie udało się wtedy zidentyfikować. Dwa lata później, kiedy sytuacja się powtórzyła i szwedzkie dowództwo podjęło decyzję o ataku, von Enke niespodziewanie otrzymał rozkaz, by pozwolić nieznanej jednostce odpłynąć. Przez resztę życia kapitan usiłował się dowiedzieć, do jakiego państwa należał okręt i co znajdowało się na jego pokładzie. Jest już bliski rozwiązania zagadki, gdy pewnego dnia znika. Kurt Wallander rozpoczyna prywatne śledztwo i stopniowo odkrywa, że ma do czynienia z poważną aferą szpiegowską...

No cóż, nie odkryję Ameryki, gdy stwierdzę, że w mojej opinii ta książka nie jest kryminałem. To raczej realistyczny, a nawet momentami naturalistyczny, obraz starzenia się człowieka. Czynności wykonywane codziennie przez Wallandera są drobiazgowo wymieniane i wręcz celebrowane. Czytelnikom zapadają w pamięć kolejne zaniki pamięci komisarza, wizyta Bajby – jego ostatniej miłości, coraz serdeczniejsze kontakty z córką i wnuczką, ale akcji kryminalnej tu jak na lekarstwo. Wallander podejmuje próby odszukania zaginionego ojca partnera swojej córki na własną rękę. Próbuje rozwikłać tajemnice z jego przeszłości, ale to wszystko dzieje się jakby mimochodem, na marginesie życia, jakie obecnie prowadzi komisarz. Niemniej jednak, osiąga on lepsze wyniki od prowadzącego oficjalne śledztwo detektywa.

I tak toczy się ta książka, leniwie, niespiesznie z tajemnicą rozwiązywaną powoli, prawie przypadkowo. Bardziej nas zajmuje troska o stan zdrowia Wallandera niż intryga kryminalna. Ciekawy był sam początek książki. Niósł nadzieję na coś w rodzaju thrillera politycznego, ale w miarę upływu czasu wszystko się rozmywa, traci kontury. Rozwiązanie jest rozczarowujące i naznaczone piętnem poglądów politycznych autora. Koniec książki dotyczy przyszłości Wallandera i nie pozostawia złudzeń, że kiedykolwiek powstaną kolejne odcinki jego historii.

Ponieważ jestem mamą bardzo małego jeszcze dziecka utkwił mi w pamięci wątek dotyczący wnuczki Wallandera. Otóż po urodzeniu dziecka Linda i Hans nie mogli zdecydować się, jakie imię nadać córeczce i przez dobrych kilka miesięcy ich dziecko było bezimienne. Nie sądziłam, że w tak zorganizowanym kraju jak Szwecja podobna sytuacja jest możliwa J W Polsce rodzice są zobowiązani podać w określonym terminie po narodzinach, jakie imię wybierają dla dziecka.

Uczciwie przyznaję, że trochę się męczyłam przy lekturze tej książki, a intryga powiedzmy, że kryminalna w miarę upływu czasu interesowała mnie coraz mniej. Myślę jednak, że wszyscy zwolennicy Wallandera sięgną po tę pozycję – każdy będzie chciał poznać koniec tej historii.

Dla przypomnienia podaję poniżej listę powieści z Kurtem Wallanderem:
Morderca bez twarzy 1991 (W.A.B. 2004)
Psy z Rygi 1992 (W.A.B. 2006)
Biała lwica 1993 (W.A.B. 2005)
Mężczyzna, który się uśmiechał 1994 (W.A.B. 2007)
Fałszywy trop 1995 (W.A.B. 2002)
Piąta kobieta 1996 (W.A.B. 2004)
O krok 1997 (W.A.B. 2006)
Zapora 1998 (W.A.B. 2008)
Niespokojny człowiek 2009 (W.A.B. 2010)


Henning Mankell (ur. 1948) to jeden z najpopularniejszych pisarzy szwedzkich. Jednocześnie wybitny dziennikarz i człowiek teatru. Stał się sławny dzięki serii powieści kryminalnych, których bohaterem jest komisarz Wallander. Książki Mankella publikowane są w trzydziestu dziewięciu krajach. On sam mieszka na zmianę w Szwecji i Mozambiku. Nakładem W.A.B. ukazało się dotychczas dziesięć jego powieści dla dorosłych, w tym książka spoza cyklu kryminalnego – Comédia infantil (2008). Mankell zdobył wiele wyróżnień literackich, a ponadto prestiżową niemiecką Nagrodę Tolerancji (2004). Odnosi także ogromne sukcesy jako twórca literatury dziecięcej i młodzieżowej, za którą został uhonorowany Nagrodą Astrid Lindgren (1996). Jego strona internetowa jest tu, a strona internetowa Kurta Wallandera tu.


Moja ocena: 4 /6

Autor: Henning Mankell
Tytuł oryginału: Den orolige mannen
Wydawnictwo: W.A.B.
Seria: Mroczna seria
Tłumacz: Beata Walczak-Larsson
Liczba stron
: 576
Rok wydania: 2010

2 komentarze:

  1. Lubię kryminały, ale jak ktoś reklamuje książkę jako kryminała, a któakryminaem nie jest, to jest już nie fair wobec czytelnika. Z tego co npisałaś i mnie ta książka raczej nei przypadłaby do gustu.

    OdpowiedzUsuń
  2. Jeśli jest się fanem Wallandera i chce się poznać zakończenie tej historii, to na pewno warto tę książke przeczytać :)

    OdpowiedzUsuń

Ze względu na nasilony ostatnio napływ spamu, możliwość komentowania przez użytkowników anonimowych została zablokowana.
Niestety, nie zawsze jestem w stanie od razu odpowiedzieć na komentarz. Dziękuję za wyrozumiałość i komentowanie. :)

Autorzy

Agopsowicz Monika Albaret Celeste Albom Mitch Alvtegen Karin Austen Jane Babina Natalka Bachmann Ingeborg Baranowska Małgorzata Becerra Angela Beekman Aimee Bek Aleksander Bellow Saul Bennett Alan Bobkowski Andrzej Bogucka Maria Bonda Katarzyna Brabant Hyacinthe Braine John Brodski Josif Calvino Italo Castagno Dario Cegielski Tadeusz Cejrowski Wojciech Cherezińska Elżbieta Cleeves Ann Courtemanche Gil Crummey Michael Cusk Rachel Czapska Maria Czarnyszewicz Florian Dallas Sandra de Blasi Marlena Didion Joan Dmochowska Emma Doctorow E.L. Domańska-Kubiak Irena Dostojewska Anna Drinkwater Carol Druckerman Pamela Dunlop Fuchsia Edwardson Ake Evans Richard Fadiman Anne Faulkner William Fiedler Arkady Fletcher Susan Fogelström Per Anders Fønhus Mikkjel Fowler Karen Joy Franzen Jonathan Frayn Michael Fryczkowska Anna Gaskell Elizabeth Gilmour David Giordano Paolo Goetel Ferdynand Goethe Johann Wolfgang Gołowkina Irina Grabowska-Grzyb Ałbena Grabski Maciej Green Penelope Grimes Martha Grimwood Ken Gunnarsson Gunnar Gustafsson Lars Gutowska-Adamczyk Małgorzata Guzowska Marta Hagen Wiktor Hamsun Knut Hejke Krzysztof Herbert Zbigniew Hill Susan Hoffmanowa Klementyna Holt Anne Hovsgaard Jens Hulova Petra Ishiguro Kazuo Iwaszkiewicz Jarosław Iwaszkiewiczowa Anna Jaffrey Madhur Jakowienko Mira Jamski Piotr Jaruzelska Monika Jastrzębska Magdalena Jersild Per Christian Jörgensdotter Anna Jurgała-Jureczka Joanna Kaczyńska Marta Kallentoft Mons Kanger Thomas Kanowicz Grigorij Karon Jan Karpiński Wojciech Kaschnitz Marie Luise Kolbuszewski Jacek Komuda Jacek Kościński Piotr Kowecka Elżbieta Kraszewski Józef Ignacy Kroh Antoni Kruusval Catarina Krzysztoń Jerzy Kuncewiczowa Maria Kutyłowska Helena Lackberg Camilla Lanckorońska Karolina Lander Leena Larsson Asa Lehtonen Joel Lupton Rosamund Lurie Alison Ładyński Antonin Łopieńska Barbara Łozińska Maja Łoziński Mikołaj Mackiewicz Józef Magris Claudio Malczewski Rafał Maloney Alison Małecki Jan Manguel Alberto Mankell Henning Mann Wojciech Mansfield Katherine Marai Sandor Marias Javier Marinina Aleksandra Marklund Liza Marquez Gabriel Masłoń Krzysztof Mazzucco Melania Meder Basia Meller Marcin Meredith George Michniewicz Tomasz Miłoszewski Zygmunt Mitchell David Mizielińscy Mjaset Christer Mrożek Sławomir Mukka Timo Murakami Haruki Musierowicz Małgorzata Musso Guillaume Muszyńska-Hoffmannowa Hanna Nair Preethi Nesbø Jo Nicieja Stanisław Nothomb Amelie Nowakowski Marek Nowik Mirosław Obertyńska Beata Oksanen Sofi Ossendowski Antoni Ferdynand Paukszta Eugeniusz Pawełczyńska Anna Pezzelli Peter Pilch Krzysztof Platerowa Katarzyna Plebanek Grażyna Płatowa Wiktoria Proust Marcel Pruszkowska Maria Pruszyńska Anna Quinn Spencer Rabska Zuzanna Rankin Ian Rejmer Małgorzata Reszka Paweł Rutkowski Krzysztof Rylski Eustachy Sadler Michael Safak Elif Schirmer Marcin Seghers Jan Sobański Antoni Staalesen Gunnar Stanowski Krzysztor Stasiuk Andrzej Stec Ewa Stenka Danuta Stockett Kathryn Stulgińska Zofia Susso Eva Sypuła-Gliwa Joanna Szabo Magda Szarota Piotr Szczygieł Mariusz Szejnert Małgorzata Szumska Małgorzata Terzani Tiziano Theorin Johan Thompson Ruth Todd Jackie Tomkowski Jan Tristante Jeronimo Tullet Herve Velthuijs Max Venclova Tomas Venezia Mariolina Vesaas Tarjei Wachowicz-Makowska Jolanta Waltari Mika Wałkuski Marek Wańkowicz Melchior Warmbrunn Erika Wassmo Herbjørg Wasylewski Stanisław White Patrick Wiechert Ernst Wieslander Jujja Włodek Ludwika Zevin Gabrielle Zyskowska-Ignaciak Katarzyna
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...