poniedziałek, 22 sierpnia 2011

Wspomnienie o Małgorzacie Hillar (19.08.1926 - 30.05.1995)



Brak czasu utrudnia mi napisanie notki o ostatnio przeczytanych książkach :(

Postanowiłam więc przypomnieć Wam w ten sierpniowy wieczór kilka wierszy Małgorzaty Hillar (1926-95), polskiej poetki, której 85 rocznica urodzin minęła kilka dni temu.

Zetknęłam się z jej twórczością kilka lat temu i zachwyciłam się jej wierszami, które swoją prostotą i szczerością zdobyły mnie szturmem :) Tomik z jej wierszami leży u mnie na półce i wiem, że zawsze mogę po niego sięgnąć, aby ponownie przeżyć te wzruszenia, które miały miejsce podczas pierwszej lektury. Bo te wiersze nadal mnie zachwycają i poruszają. Oto kilka moich ulubionych:



Wspomnienie twych rąk


Kiedy wspomnę
pieszczotę twych rąk
nie jestem już dziewczyną
która spokojnie czesze włosy
ustawia gliniane garnki na sosnowej półce

Bezradna czuję


jak płomienie twoich palców
zapalają szyję i ramiona

Staję tak czasem
w środku dnia
na białej ulicy
i zakrywam ręką usta

Nie mogę przecież krzyczeć



Zakochana

Idzie ulicą
jakby tańczyła
na baletowym popisie

Uśmiecha się
do dziecka w wózku
do wróbla
który stracił ogon

Te kropki na sukience
myśli
mają kolor jego oczu

Od rana powtarza
najmilsze imię
i wychodzi z domu
w jednej pończosze


Miłość
 
Jest czekaniem
na niebieski mrok
na zieloność traw
na pieszczotę rzęs

Czekaniem
na kroki
szelesty
listy
na pukanie do drzwi

Czekaniem
na spełnienie
trwanie
zrozumienie

Czekaniem
na potwierdzenie
na krzyk protestu

Czekaniem
na sen
na świt
na koniec świata


 My z drugiej połowy XX wieku

My z drugiej połowy XX wieku
rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów

Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi

Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami

Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami

Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce

umieramy z miłości


Dlaczego

Przynosisz mi książki
i słoneczniki
Przynosisz miód
w słoiku z żółtym niedźwiedziem

Przynosisz mi gliniane dzbanki
i wielką troskę o moją ciszę

Dlaczego nie możesz mi przynieść
Miłości


A poniżej jeden z najbardziej poruszających i przejmujących tekstów, jakie kiedykolwiek czytałam… nie o miłości:


Ściana

Witaj ściano
świadku mojego nie sypiania
świadku mojego nie jedzenia
świadku mojego nie sprzątania
świadku mojego nie modlenia się
świadku mojego nie pisania
świadku wszystkich moich niemożności
a także świadku mojej niewiary

Witaj ściano
przyjaciółko w chorobie
ty porażona wiecznym milczeniem
ja porażona paraliżami woli

Wybacz ściano
że przeze mnie jesteś brudna i pusta
bo pospadały z ciebie obrazy
w które ubierałam cię
z wielkim staraniem i radością

a teraz nie jestem w stanie
podnieść ich z podłogi
aby ubrać cię w nie z powrotem

Kocham cię ściano
za twoją cierpliwość
z jaką słuchasz mojego płaczu

Kocham cię ściano
za to że nie muszę
bać się ciebie

Kocham cię ściano
za to że mówisz
z szyderczym uśmiechem
że jestem leniwa

Kocham cię ściano
za to że nie żądasz
abym katując siebie
pomalowała cię
na żółty kolor radości
który i tak przecież
zobaczę na czarno

Błogosławię cię ściano
gdyż wiem
że jedynie ty
będziesz wierną towarzyszką
mojej śmierci
Mam nadzieję, że i Wam podobają się wiersze Małgorzaty Hillar. Informacje o niej możecie znaleźć tu i tu.

wtorek, 16 sierpnia 2011

TOP 10 - Pisarze, z którymi wybrałabym się na kawę




Zainspirowana przez Klaudynę, prowadzącą blog Kreatywa, postanowiłam i ja przedstawić baaardzo subiektywną listę Top 10 – Dziesięciu pisarzy, z którymi wybrałabym się na kawę (5 żyjących + 5, których już nie ma miedzy nami). Lista wybranych pisarzy zapewne jest nieco przypadkowa, ale w końcu to tylko zabawa J





Jane Austen – to jedna z moich ulubionych autorek i pewnie najwięcej moich pytań dotyczyłoby pana Darcy’ego, ale byłabym też ciekawa, jak Miss Austen zapatruje się na ciągłą i niesłabnącą popularność jej książek w dzisiejszym – jakże odmiennym od współczesnego jej - świecie.









Pierre Choderlos de Laclos – jestem fanką “Niebezpiecznych związków” od pierwszego czytania i chętnie skorzystałabym z możliwości zapytania autora, dlaczego nie napisał nic więcej o podobnym ciężarze gatunkowym, no i czy wiele znał takich kobiet jak markiza de Merteuil J












Michaił Bułhakow – “Mistrz i Małgorzata” to również jedna z moich ukochanych książek, tak więc jej autora również nie mogło zabraknąć w tym zestawieniu J








Kazimierz Nowak – ha, no to właściwie był podróżnik, ale ponieważ jego relacje z rowerowej wyprawy do Afryki przed wojną zostały niedawno wydane („Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd”) i zrobiły na mnie duże wrażenie, więc chciałabym przypomnieć jego postać.












Agatha Christie – lubię kryminały i zawdzięczam to w dużej mierze pani Christie, która była nie tylko wspaniałą pisarką, ale i osobą o ciekawym życiorysie. Spotkałybyśmy się zapewne nie na kawie, a na popołudniowej herbatce i wypytywałabym ją, jak sadzę, głównie o Herculesa Poirot J












Melania Mazzucco – zachwyciły mnie ostatnio jej książki i dlatego chciałabym ją poznać. Jej twórczość jest bardzo różnorodna i niesztampowa; sądzę więc, że pisarka jest frapującym rozmówcą.










Kate Morton – czytałam dwie powieści tej australijskiej pisarki i jestem pod wrażeniem umiejętności prowadzenia akcji, niestandardowych rozwiązań intrygi i prawdziwości portretów psychologicznych postaci. A jej książki to prawdziwe tomiszcza po kilkaset stron. Tematów do rozmowy na pewno by nie zabrakło.










Carlos Ruiz Zafón – nie ja jedna jestem bardzo pozytywnie nastawiona do jego twórczości i chciałabym poznać bliżej jego wizję świata.











Ian Rankin – ponieważ John Rebus to jeden z moich ulubieńców w  literaturze kryminalnej, to chciałabym się kiedyś spotkać z twórcą tej postaci. Najchętniej reflektowałabym na piwo w barze Oxford, gdzie mogłabym go wypytać o możliwość niejakiej kontynuacji „rebusowej” serii z Siobhan Clarke w roli głównej J





Jo Nesbø– Harry Hole to mój kolejny ulubiony detektyw, więc Nesbø też się musiał znaleźć na tej liście.



Klaudyno, dziekuję za fajny pomysł!


piątek, 12 sierpnia 2011

Ian Rankin, Memento mori





Po dość długiej przerwie wróciłam do jednego ze swoich ulubionych detektywów i edynburskich klimatów :) Bardzo się z tego cieszę, bo "Memento mori" to już przedostatnia książka cyklu o Johnie Rebusie i z wydanych w Polsce pozycji został mi do przeczytania już tylko "Pożegnalny blues".

W Szkocji ma odbyć się szczyt G-8. W przewidywaniu masowych protestów antyglobalistów do ochrony zostają ściągnięte ogromne siły policyjne. Kilka tygodni przed spotkaniem dochodzi do serii morderstw, której ofiarami padają gwałciciele wypuszczeni z więzień. Metoda jest zawsze taka sama, cios w tył głowy i śmiertelny zastrzyk morfiny. John Rebus i jego koleżanka Siobhan Clarke badają tę sprawę, na razie bez rezultatów. Zaczynają się obrady, a  z murów zamku, w którym zgromadzili się światowi przywódcy, spada Ben Webster, młody brytyjski polityk. Samobójstwo czy nieszczęśliwy wypadek? Rebus jak zwykle popada w konflikt z przełożonymi, dodatkowo zaś depcze po piętach wszechobecnym siłom specjalnym. Razem z Siobhan Clarke zostają zawieszeni, gdy dostrzegają pewne niewygodne powiązania. Nie rezygnują jednak z prowadzenia śledztwa na własną rękę, w którym istotną rolę zaczyna odgrywać stary wróg Johna Rebusa - Ger Cafferty...

Rebus zyskał moją sympatię od pierwszej przeczytanej książki cyklu. Jego osobowość właściwie wydaje się bardzo standardowa i wielokrotnie w literaturze kryminalnej przetestowana: nieco zaniedbany gość skoncentrowany na pracy śledczego, ze zrujnowanym i skomplikowanym życiem osobistym, nie stroniący od alkoholu. Niemniej jednak, całkowite oddanie Rebusa pracy i rozwiązywanej właśnie sprawie, umiejętność logicznego myślenia, kojarzenia faktów, wyciągania właściwych wniosków z nikłych przesłanek, a jednocześnie niepokorność wobec układów w pracy, co uniemożliwia mu awans w hierarchii służbowej,  jest niesamowicie atrakcyjna dla czytelnika. Lubię wszystkie książki z Johnem Rebusem w roli głównej - i te lepsze, i te gorsze :) "Memento mori" należy akurat do tych lepszych, a więc przyjemność czytania była duża. 

W "Memento mori" Rebus jest odstawiony na "boczny tor" i w niełasce u zwierzchników, którzy oczekują od niego już tylko szybkiego przejścia na emeryturę. Pełnoprawną partnerką Rebusa i właściwie drugą pierwszoplanową bohaterką staje się Siobhan Clarke. Po raz pierwszy w cyklu, szefem zespołu prowadzącego śledztwo, w którym uczestniczy Rebus, jest właśnie ona. Niemniej jednak, Rebus prowadzi sprawę po swojemu, często nie informując Siobhan o pewnych sprawach. Ta zresztą zauważa z coraz większą wyrazistością, że jej życie zaczyna przypominać życie Johna zwłaszcza jeśli chodzi o komplikacje w życiu prywatnym i nieumiejętność stworzenia trwałego związku... Wzruszająca jest więź, jaka istnieje między nimi. John stara się ochronić Siobhan przed pułapkami, w jakie on wpadł w trakcie swojej kariery w policji. Przede wszystkim stara się uchronić ją od wejścia w bliższy kontakt ze swoim "złym duchem" - Caffertym, co wymaga od niego energicznych działań. 

Tłem intrygi w książce są wydarzenia rzeczywiste sprzed kilku lat. O ile mało kto pamięta o szczycie G-8 w Edynburgu, o tyle wszyscy chyba pamiętają radość na ulicach Londynu po przyznaniu miastu organizacji Igrzysk Olimpijskich 2012 i szok, gdy następnego dnia grupa zamachowców podłożyła bomby w londyńskim metrze i w jednym z autobusów... Rozwiązanie intrygi kryminalnej "Memento mori" nie jest standardowe, a - jak często bywa w "rebusowych" kryminałach - winowajca nie jest postacią jednowymiarową. Nie ma też jednoznacznego ukarania winnego, a właściwie winnych, bo jest też kilka wątków pobocznych, które składają się na wielowymiarowość akcji powieści... 

Ważnym elementem powieści o Rebusie, a właściwie trzecim bohaterem oprócz Johna i Siobhan jest Edynburg - miasto, w którym przeważnie toczy się akcja kryminałów. Poniżej cytat z "Memento mori" obrazujący więź Rebusa z tym miastem:

"Kochał to miasto w nocy: krążące powoli taksówki, włóczących się przechodniów, ciepły blask sodowych latarni, pogrążone w mroku sklepy i zasłonięte zasłony w oknach. (...) Dawniej zatrzymałby się, żeby pogadać z dziewczętami pracującymi na Coburg Street, ale większość z nich przeniosła się gdzie indziej albo zmarła. On też kiedyś umrze, a Edynburg będzie żył dalej."

Mam nadzieję, że w bliższej lub dalszej przyszłości polski czytelnik będzie miał okazję zapoznać się ze wszystkimi częściami cyklu o Johnie Rebusie. Poniżej znajdziecie pełną listę "rebusowych" kryminałów Iana Rankina (polskie wydania są wyboldowane):

-   Supełki i krzyżyki (Knots and Crosses, 1987)
-   Hide and Seek (1991)
-   Tooth and Nail (1992 - pierwsze publikacja pod tytułem Wolfman)
-   Strip Jack (1992)
-   Czarna księga (The Black Book, 1993)
-   Mortal Causes (1994)
-   Let it Bleed (1996)
-   Black and Blue (Black and Blue, 1997)
-   Wiszący ogród (The Hanging Garden, 1998)
-   Martwe dusze (Dead Souls, 1999)
-   Z głębi mroku (Set in Darkness, 2000)
-   Kaskady (The Falls, 2001)
-   Próba krwi (A Question of Blood, 2003)
-   Zaułek szkieletów (Fleshmarket Close, 2004)
-   Memento Mori (The Naming of the Dead, 2006)
-   Pożegnalny Blues (Exit Music, 2007)

Ian Rankin (ur. 1960) - szkocki pisarz, jeden z najbardziej poczytnych autorów opowieści kryminalnych w Wielkiej Brytanii. Zadebiutował w 1986 r. powieścią „Ciemne wody”, a rok później ukazała się pierwsza powieść z inspektorem Rebusem pt. „Supełki i krzyżyki”. Akcja powieści z Inspektorem Rebusem toczy się przeważnie w Edynburgu. Dziesięć z nich zostały zekranizowane przez telewizję ITV. W rolę Rebusa wcielał się John Hannah (sezony 1 i 2) i Ken Stott (sezony 3-5), który przez wielu jest uważany za idealnego odtwórcę tej roli. W 2005 r. Rankin otrzymał nagrodę Diamentowy Sztylet (Diamond Dagger) za całokształt twórczości, a jego powieść „Zaułek szkieletów” otrzymała nagrodę literacką Galaxy British Book Awards za powieść kryminalną. W roku 2007 książka „Memento Mori” otrzymała tę samą nagrodę. Rankin mieszka z rodziną w Edynburgu. Strona internetowa autora jest tu.   
Zdjęcie: www.ianrankin.net


Moja ocena 5 / 6

Autor: Ian Rankin
Tytuł oryginalny: In the name of the dead
Wydawnictwo: Albatros
Tłumacz: Zygmunt Halka, Andrzej Szulc
Liczba stron: 504
Rok wydania: 2008

poniedziałek, 1 sierpnia 2011

67 lat temu...



... rozpoczęło się Powstanie Warszawskie. Można dyskutować, czy ten zryw był potrzebny czy nie, czy lepiej byłoby nie zaczynać, siedzieć cicho i mieszkać w mieście, które zachowało swój wygląd i nastrój sprzed wojny, bez "upiększaczy" wzniesionych przez budowniczych socjalizmu... Ale teraz to tylko "gdybanie"; Powstanie się zaczęło i trwało przez 63 tragiczne dni...

Przez wiele lat usiłowano doprowadzić do wymazania tego wydarzenia z kart historii. Wraz z upływem czasu ubywa uczestników i świadków tych wydarzeń. Całe szczęście, że istnieje
Muzeum Powstania Warszawskiego, które stało się depozytariuszem pamięci o Powstaniu, zwłaszcza dla młodych ludzi. Efektem prężnej działalności Muzeum są m. in. płyty poświęcone bohaterom Powstania nagrane przez współczesnych artystów, jak De Press, Lao Che czy Aga Zaryan.

Od kilku lat próbuje się wprowadzić u nas zwyczaj minuty zadumy 1 sierpnia o godzinie 17.00, kiedy to wyją syreny dające znak do zatrzymania się. Różnie z tym bywa. W centrum Warszawy ludzie jeszcze tego przestrzegają zatrzymując się na chwilę, ale w innych dzielnicach życie toczy się dalej, samochody jadą przed siebie, a zatrzymują się nieliczne jednostki...

Chciałabym, aby kiedyś Polacy potrafili uczcić pamięć o swojej historii tak jak Brytyjczycy podczas Remembrance Day, który przypada 11 listopada. Co roku przez dwa tygodnie listopada literalnie wszyscy ludzie w Londynie - czy to jest przechodzień na ulicy, gwiazda telewizji czy Królowa - noszą w klapie płaszcza, żakietu czy marynarki kwiat maku będący symbolem tego dnia pamięci o ofiarach I wojny światowej. W dniu 11 listopada syreny wyją przez dwie minuty i rzeczywiście wszyscy się zatrzymują, żeby pochylić się z zadumą nad swoją przeszłością...

I tego wszystkim nam życzę w dzisiejszym dniu.



Autorzy

Agopsowicz Monika Albaret Celeste Albom Mitch Alvtegen Karin Austen Jane Babina Natalka Bachmann Ingeborg Baranowska Małgorzata Becerra Angela Beekman Aimee Bek Aleksander Bellow Saul Bennett Alan Bobkowski Andrzej Bogucka Maria Bonda Katarzyna Brabant Hyacinthe Braine John Brodski Josif Calvino Italo Castagno Dario Cegielski Tadeusz Cejrowski Wojciech Cherezińska Elżbieta Cleeves Ann Courtemanche Gil Crummey Michael Cusk Rachel Czapska Maria Czarnyszewicz Florian Dallas Sandra de Blasi Marlena Didion Joan Dmochowska Emma Doctorow E.L. Domańska-Kubiak Irena Dostojewska Anna Drinkwater Carol Druckerman Pamela Dunlop Fuchsia Edwardson Ake Evans Richard Fadiman Anne Faulkner William Fiedler Arkady Fletcher Susan Fogelström Per Anders Fønhus Mikkjel Fowler Karen Joy Franzen Jonathan Frayn Michael Fryczkowska Anna Gaskell Elizabeth Gilmour David Giordano Paolo Goetel Ferdynand Goethe Johann Wolfgang Gołowkina Irina Grabowska-Grzyb Ałbena Grabski Maciej Green Penelope Grimes Martha Grimwood Ken Gunnarsson Gunnar Gustafsson Lars Gutowska-Adamczyk Małgorzata Guzowska Marta Hagen Wiktor Hamsun Knut Hejke Krzysztof Herbert Zbigniew Hill Susan Hoffmanowa Klementyna Holt Anne Hovsgaard Jens Hulova Petra Ishiguro Kazuo Iwaszkiewicz Jarosław Iwaszkiewiczowa Anna Jaffrey Madhur Jakowienko Mira Jamski Piotr Jaruzelska Monika Jastrzębska Magdalena Jersild Per Christian Jörgensdotter Anna Jurgała-Jureczka Joanna Kaczyńska Marta Kallentoft Mons Kanger Thomas Kanowicz Grigorij Karon Jan Karpiński Wojciech Kaschnitz Marie Luise Kolbuszewski Jacek Komuda Jacek Kościński Piotr Kowecka Elżbieta Kraszewski Józef Ignacy Kroh Antoni Kruusval Catarina Krzysztoń Jerzy Kuncewiczowa Maria Kutyłowska Helena Lackberg Camilla Lanckorońska Karolina Lander Leena Larsson Asa Lehtonen Joel Lupton Rosamund Lurie Alison Ładyński Antonin Łopieńska Barbara Łozińska Maja Łoziński Mikołaj Mackiewicz Józef Magris Claudio Malczewski Rafał Maloney Alison Małecki Jan Manguel Alberto Mankell Henning Mann Wojciech Mansfield Katherine Marai Sandor Marias Javier Marinina Aleksandra Marklund Liza Marquez Gabriel Masłoń Krzysztof Mazzucco Melania Meder Basia Meller Marcin Meredith George Michniewicz Tomasz Miłoszewski Zygmunt Mitchell David Mizielińscy Mjaset Christer Mrożek Sławomir Mukka Timo Murakami Haruki Musierowicz Małgorzata Musso Guillaume Muszyńska-Hoffmannowa Hanna Nair Preethi Nesbø Jo Nicieja Stanisław Nothomb Amelie Nowakowski Marek Nowik Mirosław Obertyńska Beata Oksanen Sofi Ossendowski Antoni Ferdynand Paukszta Eugeniusz Pawełczyńska Anna Pezzelli Peter Pilch Krzysztof Platerowa Katarzyna Plebanek Grażyna Płatowa Wiktoria Proust Marcel Pruszkowska Maria Pruszyńska Anna Quinn Spencer Rabska Zuzanna Rankin Ian Rejmer Małgorzata Reszka Paweł Rutkowski Krzysztof Rylski Eustachy Sadler Michael Safak Elif Schirmer Marcin Seghers Jan Sobański Antoni Staalesen Gunnar Stanowski Krzysztor Stasiuk Andrzej Stec Ewa Stenka Danuta Stockett Kathryn Stulgińska Zofia Susso Eva Sypuła-Gliwa Joanna Szabo Magda Szarota Piotr Szczygieł Mariusz Szejnert Małgorzata Szumska Małgorzata Terzani Tiziano Theorin Johan Thompson Ruth Todd Jackie Tomkowski Jan Tristante Jeronimo Tullet Herve Velthuijs Max Venezia Mariolina Vesaas Tarjei Waltari Mika Wałkuski Marek Wańkowicz Melchior Warmbrunn Erika Wassmo Herbjørg White Patrick Wiechert Ernst Wieslander Jujja Włodek Ludwika Zevin Gabrielle Zyskowska-Ignaciak Katarzyna
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...