sobota, 26 października 2013

Czy język polski jest najtrudniejszym językiem świata?


Źródło

Tezę o tym, że język polski jest najtrudniejszy do nauczenia się dla obcokrajowców, stawia Mark Biernat, autor pewnego blogowego wpisu sprzed 6 lat, na który obecnie można się natknąć w polskim internecie.
 
Autor podkreśla, że w polskim występuje 7 przypadków, 7 rodzajów (naprawdę???), a całkowitą biegłość w posługiwaniu się językiem polskim osiągamy dopiero w wieku 16 lat (czyżby?). Teza ta jest nieco kontrowersyjna, gdyż mnie akurat dziwi uznanie polskiego za trudniejszy język niż fiński i węgierski, które wydają mi się niemal "nienauczalne", choć wiem, że są ludzie , którzy biegle posługują się tymi niezwykłymi językami. :)

Biernat podkreśla bardzo trudną wymowę w naszym języku i relatywnie dużą liczbę wyjątków od reguły, co jest ekstremalnie trudne do "ogarnięcia" przez uczących się polskiego.
 


 
 Czy macie poczucie, że posługujecie się na co dzień najtrudniejszym językiem świata? :) 

20 komentarzy:

  1. Przyznam szczerze, że im jestem starsza, tym bardziej zauważam, jak trudny jest to język i jak mało Polaków jest w stanie mówić w pełni poprawnie. Sama nieraz zastanawiam się nad niektórymi strukturami gramatycznymi, których nijak nie jestem w stanie zrozumieć. Myślę że teza tego pana jest jak najbardziej prawdopodobna :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Od pewnego czasu zwracam uwagę na liczne nielogiczności w naszym języku, ale to chyba cecha charakterystyczna wielu języków. W końcu to nie matematyka :) Mam jednak wrażenie, że ostatnio przeciętna polszczyzna staje się coraz uboga, a jednocześnie utrwala się wiele błędów :(

      Usuń
  2. Nie wydaje mi się żeby polski był najtrudniejszym językiem świata. Owszem jest trudny, ale chyba nie przewyższa np. węgierskiego :) Dla mnie wyzwaniem byłaby nauka chińskiego - nawet próbowałam, ale mój mózg odmawiam przyswajania informacji :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, węgierski jest trudny ze względu na swoją odmienność. :) Chiński podobno nie jest tak bardzo trudny do opanowania na poziomie komunikacyjnym. Najtrudniejsze jest opanowanie znaków. Chyba najlepszą motywacją do nauki tego języka byłby wyjazd do kraju za Wielkim Murem. Wtedy na pewno dobrze byłoby poznać podstawy, choć - jak słusznie wspomniała Magdalena Bioggraff - chiński chińskiemu nierówny w zależności od regionu :)

      Usuń
  3. Tak, mam takie poczucie. Zwłaszcza gdy czytam, co ludzie w internecie piszą. I jakie błędy robią. Dla niektórych Polaków to język nie do ogarnięcia, co jest tym bardziej smutne, że najczęściej jedyny, jaki znają.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nieodparte wrażenie, że język polski ubożeje, a ilość błędów popełnianych w tekstach gazet czy na portalach informacyjnych niebezpiecznie rośnie. To smutne, ale tak się dzieje.

      Usuń
  4. Widziałam gdzieś tę piramidę w wersji angielskiej.
    Można pisać o trudnej wymowie z perspektywy cudzoziemca, gdy tymczasem - pomijając dźwięki szeleszczące i zmiękczone reszta głosek jest podobna np. do niemieckiego czy włoskiego.
    No to niewiem, gdzie tu trudność.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też zamieściłam wersję angielską :)
      A wiesz, że ja odkryłam podobieństwo brzmienia polskiego, zwłaszcza jeśli chodzi o szeleszczenie, z portugalskim? :) Kołacze mi się w głowie, że gdzieś natknęłam się na artykuł pewnego chyba angielskiego profesora, który wyjaśniał, jak można nauczyć się najtrudniejszych dźwięków języka polskiego na przykładach z angielskiego. Bardzo to było inspirujące, ale chyba tego już nie odnajdę :(

      Usuń
  5. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też myślę, że to zależy od punktu odniesienia.
      Co do wspomnianego chińskiego, to też niełatwa sprawa. Gdy byłam wiele lat temu w Chinach dowiedziałam się, że Chińczyk z Pekinu z Chińczykiem z Kantonu się nie dogada. Różnice są tak ogromne w obrębie jednego narodu, który posługuje się rożnymi jego odmianami.

      Polski też nie jest łatwy, szczególnie nasze sz, ś, cz dla obcokrajowców. Pamiętam jednego zaprzyjaźnionego Włocha, który moje nazwisko Jastrzębska wymawiał coś na kształt "Jastikseloska".

      Usuń
    2. Mario, fakt, słowiańskich języków, z racji podobieństwa, łatwiej się uczyć, ale na pułapki przeciwnych znaczeń podobnie brzmiących wyrazów można się natknąć nader często (np. polskie "zapomnieć" i rosyjskie "zapamnit" ;))
      Akurat z angielskim nie miałam problemów, francuski też opanowałam, choć nieco bardziej biernie, ale gdy w wieku dorosłym próbowałam się uczyć niemieckiego, miałam problem, gdyż z tych trzech najbardziej popularnych języków europejskich, niemiecki ma najtrudniejszą gramatykę. Doszłam wręcz do wniosku, że planując opanowanie tych trzech języków dobrze byłoby zacząć od niemieckiego. Po nim, i francuski, i angielski wydadzą się łatwe. :)

      Usuń
    3. Magdaleno, teraz, z uwagi na potęgę Chin, tego języka warto się uczyć, ale na prowincji mogą być problemy z porozumieniem się :)
      Wymówienie mojego nazwiska panieńskiego było klasycznym "mission impossible" dla obcokrajowca nieobznajomionego z polskim i zwłaszcza na lotniskach często spotykałam się z zadziwionym, pełnym niedowierzania spojrzeniem po rzuceniu okiem w paszport ;)

      Usuń
  6. Ja zawsze myślałam, że właśnie fiński i węgierski. No ale nie jesteśmy obiektywni :)
    Z tą biegłością to bym była ostrożna - chyba 80% dorosłych nie posługuje się biegle (poprawnie!) językiem polskim. I z każdym rokiem ta liczba niestety rośnie :/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Fiński i węgierski to również moi faworyci, choć dorzuciłabym jeszcze do tego grona duński. Ktoś mi kiedyś powiedział, że zrezygnował z prób nauki po tym, gdy nie był w stanie wymówić nazwy jakiegoś warzywa, gdyż źle akcentował jakiś dźwięk w typie "hy" i znaczyło to zupełnie coś innego ;)
      Tak jak zaznaczyłam już we wcześniejszych komentarzach, mam ostatnio wrażenie, że język polski ubożeje, a słuchanie rozmów w środkach komunikacji miejskiej tylko mnie utwierdza w tym przekonaniu. :(

      Usuń
    2. Duński chyba nie aż taki zły, ja się uczyłam przez rok szwedzkiego (bardzo intensywnie), a duński i norweski są baaardzo podobne, właśnie przede wszystkim wymową się różnią - jak się zna szwedzki to po norwesku można próbować czytać :)

      Usuń
    3. Duński rzeczywiście jest bardzo podobny do norweskiego z uwagi na wielowiekową wspólną historię. :)

      Usuń
  7. Nie sądziłam, że polski jest aż tak trudny, zaskoczyła mnie ta piramidka. Trudno się z nią zgodzić, bo wydaje mi się, że na przykład pamięciowe opanowanie kilku tysięcy znaków w alfabetach chińskim i japońskim wymaga znacznie więcej wysiłku i determinacji niż nasze przypadki i chrząszcz brzmiący w trzcinie. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I jeszcze dodam, że bardzo dziwi mnie brak islandzkiego w piramidce - to dopiero musi być wyzwanie!

      Usuń
    2. Co człowiek, to inna opinia :)
      Islandzki rzeczywiście kwalifikuje się do grona najtrudniejszych języków świata. A my, jako "native speakerzy" nie dostrzegamy wielu trudności, z jakimi muszą się mierzyć ludzie uczący się polskiego od podstaw. Wczoraj, gdy czytałam synkowi bajkę o samochodziku Franku, uderzyło mnie, że gdy mowa jest o samochodach w liczbie mnogiej, to mówimy, "samochody pojechały", a przecież w liczbie pojedynczej to rodzaj męski. Sporo jest takich pułapek, słów, które mają wiele znaczeń (choćby "pociąg"; dawno temu zetknęłam się z żartobliwym dosłownym tłumaczenie na angielski - "I feel train to you ;))) i to niewątpliwie stanowi trudność. A chińskiego nie próbowałam się uczyć, więc nie mam skali porównawczej, ale stosunkowo wielu Europejczyków i Amerykanów opanowało jednak chiński w zupełnie niezłym stopniu, więc może nie taki on straszny :)

      Usuń
    3. Podobnie jak Ty często zauważam różne niekonsekwencje polszczyzny, które mnie wydają się urocze, ale dla cudzoziemca mogą stanowić prawdziwe wyzwanie. Przykład z samochodami świetny!
      Myślę, że nawet nie wszyscy Chińczycy znają cały alfabet, na pewno do codziennego funkcjonowania potrzebna jest część tych znaków. Biorąc pod uwagę dynamiczny rozwój gospodarczy Chin, sinologia może okazać się wkrótce najbardziej okupowaną filologią. :)

      Usuń

Ze względu na nasilony ostatnio napływ spamu, możliwość komentowania przez użytkowników anonimowych została zablokowana.
Niestety, nie zawsze jestem w stanie od razu odpowiedzieć na komentarz. Dziękuję za wyrozumiałość i komentowanie. :)

Autorzy

Agopsowicz Monika Albaret Celeste Albom Mitch Alvtegen Karin Austen Jane Babina Natalka Bachmann Ingeborg Baranowska Małgorzata Becerra Angela Beekman Aimee Bek Aleksander Bellow Saul Bennett Alan Bobkowski Andrzej Bogucka Maria Bonda Katarzyna Brabant Hyacinthe Braine John Brodski Josif Calvino Italo Castagno Dario Cegielski Tadeusz Cejrowski Wojciech Cherezińska Elżbieta Cleeves Ann Courtemanche Gil Crummey Michael Cusk Rachel Czapska Maria Czarnyszewicz Florian Dallas Sandra de Blasi Marlena Didion Joan Dmochowska Emma Doctorow E.L. Domańska-Kubiak Irena Dostojewska Anna Drinkwater Carol Drucka Nadzieja Druckerman Pamela Dunlop Fuchsia Edwardson Ake Evans Richard Fadiman Anne Faulkner William Fiedler Arkady Fletcher Susan Fogelström Per Anders Fønhus Mikkjel Fowler Karen Joy Franzen Jonathan Frayn Michael Fryczkowska Anna Gaskell Elizabeth Gilmour David Giordano Paolo Goetel Ferdynand Goethe Johann Wolfgang Gołowkina Irina Grabowska-Grzyb Ałbena Grabski Maciej Green Penelope Grimes Martha Grimwood Ken Gunnarsson Gunnar Gustafsson Lars Gutowska-Adamczyk Małgorzata Guzowska Marta Hagen Wiktor Hamsun Knut Hejke Krzysztof Herbert Zbigniew Hill Susan Hoffmanowa Klementyna Holt Anne Hovsgaard Jens Hulova Petra Ishiguro Kazuo Iwaszkiewicz Jarosław Iwaszkiewiczowa Anna Jaffrey Madhur Jakowienko Mira Jamski Piotr Jaruzelska Monika Jastrzębska Magdalena Jersild Per Christian Jörgensdotter Anna Jurgała-Jureczka Joanna Kaczyńska Marta Kallentoft Mons Kanger Thomas Kanowicz Grigorij Karon Jan Karpiński Wojciech Kaschnitz Marie Luise Kolbuszewski Jacek Komuda Jacek Kościński Piotr Kowecka Elżbieta Kraszewski Józef Ignacy Kroh Antoni Kruusval Catarina Krzysztoń Jerzy Kuncewiczowa Maria Kutyłowska Helena Lackberg Camilla Lanckorońska Karolina Lander Leena Larsson Asa Lehtonen Joel Lupton Rosamund Lurie Alison Ładyński Antonin Łopieńska Barbara Łozińska Maja Łoziński Mikołaj Mackiewicz Józef Magris Claudio Malczewski Rafał Maloney Alison Małecki Jan Manguel Alberto Mankell Henning Mann Wojciech Mansfield Katherine Marai Sandor Marias Javier Marinina Aleksandra Marklund Liza Marquez Gabriel Masłoń Krzysztof Mazzucco Melania Meder Basia Meller Marcin Meredith George Michniewicz Tomasz Miłoszewski Zygmunt Mitchell David Mizielińscy Mjaset Christer Mrożek Sławomir Mukka Timo Murakami Haruki Musierowicz Małgorzata Musso Guillaume Muszyńska-Hoffmannowa Hanna Nair Preethi Nesbø Jo Nicieja Stanisław Nothomb Amelie Nowakowski Marek Nowik Mirosław Obertyńska Beata Oksanen Sofi Ossendowski Antoni Ferdynand Paukszta Eugeniusz Pawełczyńska Anna Pezzelli Peter Pilch Krzysztof Platerowa Katarzyna Plebanek Grażyna Płatowa Wiktoria Proust Marcel Pruszkowska Maria Pruszyńska Anna Quinn Spencer Rabska Zuzanna Rankin Ian Rejmer Małgorzata Reszka Paweł Rutkowski Krzysztof Rylski Eustachy Sadler Michael Safak Elif Schirmer Marcin Seghers Jan Sobański Antoni Staalesen Gunnar Stanowski Krzysztor Stasiuk Andrzej Stec Ewa Stenka Danuta Stockett Kathryn Stulgińska Zofia Susso Eva Sypuła-Gliwa Joanna Szabo Magda Szarota Piotr Szczygieł Mariusz Szejnert Małgorzata Szumska Małgorzata Terzani Tiziano Theorin Johan Thompson Ruth Todd Jackie Tomkowski Jan Tristante Jeronimo Tullet Herve Velthuijs Max Venclova Tomas Venezia Mariolina Vesaas Tarjei Wachowicz-Makowska Jolanta Waltari Mika Wałkuski Marek Wańkowicz Melchior Warmbrunn Erika Wassmo Herbjørg Wasylewski Stanisław White Patrick Wiechert Ernst Wieslander Jujja Włodek Ludwika Zevin Gabrielle Zyskowska-Ignaciak Katarzyna
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...