poniedziałek, 3 lutego 2014

Jo Nesbø o pisaniu i Harrym


Jo Nesbo (ur. 1960) - norweski pisarz. Autor słynnego cyklu kryminalnego o Harrym Hole
Źródło zdjęcia


Miarą mojego zapóźnienia w aktualnościach niech będzie fakt, że wczoraj dopiero znalazłam chwilę czasu, aby przejrzeć świąteczne wydanie "Newsweeka". I znalazłam tam bardzo interesujący wywiad Macieja Nowickiego z Jo Nesbo, w którym ujawnia on co nieco o Harrym Hole i swoim stylu pracy. Podzielę się z Wami kilkoma fragmentami, a fanom Nesbo i jego cyklu kryminalnego polecam lekturę całego wywiadu w "Newsweeku".:) 

"Seria książek, której bohaterem jest Harry Hole, nie od razu była sukcesem. Przez jakiś czas nazywano mnie na okładkach nowym Stiegiem Larssonem, co miało pomagać w sprzedaży. (...) To mnie potwornie irytowało, bo zacząłem pisać o Harrym Hole w 1997 roku, na długo przed wydaniem "Millennium". Tyle, że minęły lata, zanim mój Harry stał się sławny."
 
"- Pisze pan na lotniskach i w hotelowych lobby. Dlaczego? Zazwyczaj wyobrażamy sobie, że pisanie najlepiej idzie w samotności, w pokoju wyciszonym ścianami z korka, jak w wypadku Prousta...
 
- Lubię mieć ludzi wokół siebie, byle nie za blisko. Wtedy łatwiej się koncentruję, bo muszę się schować do swojego świata. Poza tym pisanie w hotelowym lobby czy na lotnisku jest łatwiejsze - nie ma nic innego do roboty."

"- Wielu autorów powieści policyjnych skupia się dziś na opisie społecznego tła. Wątek kryminalny stanowi jedynie pretekst. W pana książkach tak nie jest - fabuła, element zaskoczenia są niezwykle ważne.
 
- Zawsze lubiłem fabuły. Pisząc kryminał, trzeba być jak iluzjonista - przyciągać uwagę czytelnika, ale jednocześnie nim manipulować. Starać się zwrócić uwagę na prawą rękę, aby coś po kryjomu zrobić lewą. I tak jak iluzjonista pisarz musi zawsze być o krok przed czytelnikiem, by go zaskoczyć. Oczywiście nie za bardzo, bo czytelnik nie lubi wychodzić na głupca."

"- Czego pan najbardziej nie lubi w głównym bohaterze swoich powieści?

- Nie chciałbym mieć takiego przyjaciela. Nie wytrzymałbym z nim. Harry jest strasznie irytujący. Zawsze działa wbrew zdrowemu rozsądkowi. Kiedy ma do wyboru dobre i złe rozwiązanie, wybiera złe: nie pije przez lata, a potem sięga po alkohol. Oczywiście w najgorszym momencie. Bez przerwy wchodzi w konflikt z przełożonymi. Moim zdaniem powinien zacząć ich unikać. Wtedy miałby odrobinę spokoju i większą swobodę działania. Ale zamiast tego znowu wszczyna awanturę. Prowadzi zresztą wojnę z całym światem.
Cel życia Harry'ego to autodestrukcja. Jest w głębi ducha przekonany, że świat byłby lepszy bez niego..."
 
"Literatura policyjna to doskonały sposób na badanie ludzkiej duszy, ukazanie tego, co skrywa się pod fasadą codzienności, bo opowiada o wydarzeniach skrajnych i wyborach, jakich wtedy dokonujemy. Dlatego przejęła dawną rolę pism religijnych. Sam zresztą używam niezliczonej liczby symboli religijnych. Oczywiście chcemy wiedzieć, czy bohater złapie w końcu przestępcę. Ale przede wszystkim interesuje nas co innego: czy Harry pójdzie do nieba, czy do piekła? Czy ocali nieśmiertelną duszę... I to pewnie jeden z powodów, dla których moje książki są tak popularne w krajach, gdzie katolicyzm jest tak ważny, jak Polska, Włochy albo Chorwacja."
 
"Rozmawiałem jakiś czas temu z Henningiem Mankellem i zapytałem: "Czy pan pisze o sobie?". A on odpowiedział": "Oczywiście. Każdy pisze o sobie, czy chce, czy nie". Wykorzystałem w Harrym znacznie więcej siebie niż zamierzałem. Harry odwiedził mniej więcej te same miejsca, które ja odwiedziłem. Mieszka w moim poprzednim mieszkaniu, chodzi do tych samych restauracji i spotyka się z kumplami w tych samych pubach. Tak jak Harry jestem raczej samotnikiem. Jedna z poprzednich dziewczyn powiedziała mi: "Jesteś jedynym facetem, jakiego znam, który gdy zaczyna być szczęśliwy, robi się strasznie nerwowy". To prawda - wolę mieć głód emocji, niż się im poddawać." 


"Newsweek", nr 51-52/2013
16-29.12.2013 r.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Ze względu na nasilony ostatnio napływ spamu, możliwość komentowania przez użytkowników anonimowych została zablokowana.
Niestety, nie zawsze jestem w stanie od razu odpowiedzieć na komentarz. Dziękuję za wyrozumiałość i komentowanie. :)

Autorzy

Agopsowicz Monika Albaret Celeste Albom Mitch Alvtegen Karin Austen Jane Babina Natalka Bachmann Ingeborg Baranowska Małgorzata Becerra Angela Beekman Aimee Bek Aleksander Bellow Saul Bennett Alan Bobkowski Andrzej Bogucka Maria Bonda Katarzyna Brabant Hyacinthe Braine John Brodski Josif Calvino Italo Castagno Dario Cegielski Tadeusz Cejrowski Wojciech Cherezińska Elżbieta Cleeves Ann Courtemanche Gil Crummey Michael Cusk Rachel Czapska Maria Czarnyszewicz Florian Dallas Sandra de Blasi Marlena Didion Joan Dmochowska Emma Doctorow E.L. Domańska-Kubiak Irena Dostojewska Anna Drinkwater Carol Druckerman Pamela Dunlop Fuchsia Edwardson Ake Evans Richard Fadiman Anne Faulkner William Fiedler Arkady Fletcher Susan Fogelström Per Anders Fønhus Mikkjel Fowler Karen Joy Franzen Jonathan Frayn Michael Fryczkowska Anna Gaskell Elizabeth Gilmour David Giordano Paolo Goetel Ferdynand Goethe Johann Wolfgang Gołowkina Irina Grabowska-Grzyb Ałbena Grabski Maciej Green Penelope Grimes Martha Grimwood Ken Gunnarsson Gunnar Gustafsson Lars Gutowska-Adamczyk Małgorzata Guzowska Marta Hagen Wiktor Hamsun Knut Hejke Krzysztof Herbert Zbigniew Hill Susan Hoffmanowa Klementyna Holt Anne Hovsgaard Jens Hulova Petra Ishiguro Kazuo Iwaszkiewicz Jarosław Iwaszkiewiczowa Anna Jaffrey Madhur Jakowienko Mira Jamski Piotr Jaruzelska Monika Jastrzębska Magdalena Jersild Per Christian Jörgensdotter Anna Jurgała-Jureczka Joanna Kaczyńska Marta Kallentoft Mons Kanger Thomas Kanowicz Grigorij Karon Jan Karpiński Wojciech Kaschnitz Marie Luise Kolbuszewski Jacek Komuda Jacek Kościński Piotr Kowecka Elżbieta Kraszewski Józef Ignacy Kroh Antoni Kruusval Catarina Krzysztoń Jerzy Kuncewiczowa Maria Kutyłowska Helena Lackberg Camilla Lanckorońska Karolina Lander Leena Larsson Asa Lehtonen Joel Lupton Rosamund Lurie Alison Ładyński Antonin Łopieńska Barbara Łozińska Maja Łoziński Mikołaj Mackiewicz Józef Magris Claudio Malczewski Rafał Maloney Alison Małecki Jan Manguel Alberto Mankell Henning Mann Wojciech Mansfield Katherine Marai Sandor Marias Javier Marinina Aleksandra Marklund Liza Marquez Gabriel Masłoń Krzysztof Mazzucco Melania Meder Basia Meller Marcin Meredith George Michniewicz Tomasz Miłoszewski Zygmunt Mitchell David Mizielińscy Mjaset Christer Mrożek Sławomir Mukka Timo Murakami Haruki Musierowicz Małgorzata Musso Guillaume Muszyńska-Hoffmannowa Hanna Nair Preethi Nesbø Jo Nicieja Stanisław Nothomb Amelie Nowakowski Marek Nowik Mirosław Obertyńska Beata Oksanen Sofi Ossendowski Antoni Ferdynand Paukszta Eugeniusz Pawełczyńska Anna Pezzelli Peter Pilch Krzysztof Platerowa Katarzyna Plebanek Grażyna Płatowa Wiktoria Proust Marcel Pruszkowska Maria Pruszyńska Anna Quinn Spencer Rabska Zuzanna Rankin Ian Rejmer Małgorzata Reszka Paweł Rutkowski Krzysztof Rylski Eustachy Sadler Michael Safak Elif Schirmer Marcin Seghers Jan Sobański Antoni Staalesen Gunnar Stanowski Krzysztor Stasiuk Andrzej Stec Ewa Stenka Danuta Stockett Kathryn Stulgińska Zofia Susso Eva Sypuła-Gliwa Joanna Szabo Magda Szarota Piotr Szczygieł Mariusz Szejnert Małgorzata Szumska Małgorzata Terzani Tiziano Theorin Johan Thompson Ruth Todd Jackie Tomkowski Jan Tristante Jeronimo Tullet Herve Velthuijs Max Venclova Tomas Venezia Mariolina Vesaas Tarjei Wachowicz-Makowska Jolanta Waltari Mika Wałkuski Marek Wańkowicz Melchior Warmbrunn Erika Wassmo Herbjørg Wasylewski Stanisław White Patrick Wiechert Ernst Wieslander Jujja Włodek Ludwika Zevin Gabrielle Zyskowska-Ignaciak Katarzyna
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...